borderline

„Czemu by nie wjebać się w tą barierkę?” „Ależ nie kochana, to jest dobre auto, kosztowało 8 koła!” Gorzko-zabawna myśl – stare auto więcej jest warte ostatnio niż moje życie.

I znów jestem na granicy, kiedy wszystko jest takie nierealne i ja jestem nierealna i boli tak bardzo, i mam wrażenie że zaraz nie wytrzymam i zwariuję naprawdę, mocno i ostatecznie, i boję się tego, ale przynajmniej nie musiałabym żyć.

Wszystko mnie wkurza, nawet piosenka w głowie mnie wkurza, a folder z naszymi piosenkami omijam od dawna wzrokiem, jak kiedyś jego oczy. Boże nie dam rady co ja mam zrobić chcę się odurzyć zawroty głowy słabość mięśni i nie czuć tego bólu.

Chcę żeby bolało, żeby mnie coś bardzo bolało, fizycznie bolało, bo może to mnie wyrwie z amoku albo odwróci uwagę od straszniejszego bólu w środku.

Może muszę po prostu udawać życie, grać. Uśmiechnij się, uśmiechnij się tak jak wtedy, gdy byłaś szczęśliwa… ale to nie jest dobre wspomnienie, nawet najszczęśliwszy okres w moim życiu, czy ja mam jakieś dobre wspomnienia…?

Zawsze, gdy już się wszystko zaczyna we mnie układać, wszystko się jebie. Jestem szczęśliwa, albo przynajmniej nie nieszczęśliwa, nie pamiętam kiedy ostatni raz płakałam, a potem powoli, lekkie poczucie bezsensu nadchodzi, opieram się mu i żyję, ale ono jest za silne, ta melancholia jest zbyt silna i zbyt kusząca, i padam w jej objęcia, i potem nie jestem w stanie nic robić, stoję bez sensu przez lustrem i patrzę sobie w oczy, a rozmazany makijaż tak nienaturalnie wygląda na mojej twarzy.

Czy ja zwariowałam?