zmiany i początki

Nie sądziłam, że kiedyś to powiem, ale… tęsknię za zimą. Może nie tęsknię, ale nie pogniewam się, gdy spadnie śnieg. Brakuje mi tego. Wszędzie zimno, wszędzie biało. Nieskomplikowana biel i nic więcej. Mróz, który rozjaśnia umysł i świat. Wszystko jest jasne i czyste. Uporządkowane. A to przekłada się na mnie i na mój umysł. W tym roku złapałam doła, gdy przyszła wiosna. Dziwne, ale… na swój sposób logiczne. Poza tym, wiosna nie była dopasowana do mojego stanu umysłu, ten dysonans mnie męczył. Cholera, chyba każda zmiana mnie męczy, nawet zmiana pór roku…

Ale zmiana domu na stancję, jak na mnie, przebiegła całkiem sprawnie. Właściwie poczułam się trochę, jakbym wróciła do dawno nie odwiedzanego domu…

I zajęcia. Nie są może tak fajne jak w zeszłym roku no i dużo więcej trzeba latać po mieście, ale przynajmniej jest ich dużo. Nie mam czasu myśleć – i dobrze. W nocy przeważnie śpię, bo jestem zbyt padnięta. To dobrze, bardzo dobrze.

A śnieg niech spada jednak dopiero, gdy Samochodzik wróci od mechanika, bo komunikacją miejską to mam dojazd wprost masakryczny.