discordia

Ciśnienie wyjebane w kosmos, serducho nadające na jakichś dziwnych falach, ból wszystkiego w środku i nie tylko w środku, skoki wszystkiego, co tylko możliwe – począwszy od temperatury, przez wspomnianą już pikawę po nastroje.

Czuję się, jakbym miała zaraz zwymiotować własną duszę.

Bo chęć do życia i nadzieja na przyszłość już dawno temu postanowiły się ewakuować z tego skażonego środowiska z mrugającymi wszędzie czerwonymi, alarmującymi światłami.

Chaos totalny. Szalejąca entropia.

Zastanawia mnie, czy kiedyś będę normalnie żyć, jak każdy normalny człowiek. Chyba nie.

Nawet nie wiecie, jakie macie szczęście.