jestem?

Wszystkich ranię. Wszystkich ranię, dla wszystkich jestem ciężarem. Praktycznie dla każdego, kto pojawił się w moim życiu, jak tak teraz myślę. Może dlatego odrzucam ludzi. Nie, chciałabym tak myśleć. Ale odrzucam ich, bo albo się boję, albo mnie wkurzają, albo i jedno i drugie. I jestem samotna, i dobrze mi z tym. Tylko czasem chciałabym, żeby ktoś mnie złapał za rękę. A może mi się tylko tak wydaje.

Czasem sobie myślę, że lepiej by było umrzeć, bo i tak nic nie wnoszę do tego świata, a do życia innych ludzi – tylko złe rzeczy. A najbardziej ranię siebie samą. Dlatego… może lepiej byłoby umrzeć.

Mówię sobie, że nic mi nie jest, bo nie mam prawdziwej depresji, znam różnicę, i przecież nigdy się nie zabiję, wiem to, boję się śmierci i nie chcę umierać, a przede wszystkim – bałabym się cokolwiek sobie zrobić. Poza tym świat jest piękny – tylko czasem nie umiem tego dostrzec. Ale czy nie jest niepokojące samo to, że o tym myślę? Że czasem wyobrażam sobie, jak zjeżdżam na przeciwległy pas jezdni wprost pod rozpędzonego TIRa? Że będąc pod prysznicem widzę oczami wyobraźni, jak wraz z wodą spływa moja krew? Że czasem wodzę palcem po nadgarstku z dobrze widocznymi liniami żył i myślę sobie: wystarczy jedno cięcie…?

Życie jest nie do wytrzymania na trzeźwo; mam wielką ochotę naćpać się serotoniną. Ale póki co, pozostaje mi chlanie litrami podwójnej melisy. Nie żeby to coś dawało.